આપને ભીંજાવવાના કોડ છે
વાદળોમાં વર્ષવાની હોડ છે
આ પવન લપટાય છે ચહેરા ઉપર?
કે આ તુજ પાલવની રેશમ-સોડ છે?
સૂર્યને પણ એક દિન પડકારશું
કોડિયાને કેવાકેવા કોડ છે!
લાગે છે આગળ હવે રસ્તો નથી
જિંદગીનો આ તે કેવો મોડ છે?
ઠોકરો ખાઈ શીખેલો કાચ છું
તડથી બચવાની કલા તડજોડ છે
-હેમંત પુણેકર
Gujarati poem
મલમલી યૌવન આ મારું તું સવારે ઓઢજે
મારા ખુલ્લા કેશમાં તું ખુદને ખોઈ બેસજે
લાગતા ઠંડી ગુલાબી, લખલખુ આવ્યું હો એમ
ઓગળુ તારામાં હું, તું મુજમાં ઓગળતો જજે
કંપતા મારા આ તનનાં તાર ઝંકૃત થાય એમ
રેશમી સ્પર્શો વડે સંગીતના સૂર છેડજે
મારી બાંહોમાં સવારે જાગજે મારા સખા
હું જગાડુ સહેજ ત્યારે તું મને વળગી જજે
Gujrati poem
પ્રથમ સૂર્ય પાસે ઉધારી કરે છે
પછી ચાંદ બહુ હોશિયારી કરે છે
જરી અમથી છે વાત મારી તમારી
છતાં સૌ વધારી વધારી કરે છે
હવે મારા મિત્રો, રહ્યાં ક્યાં છે મારા?
મળે છે મને, વાત તારી કરે છે
આ ઝાકળને આવી, તુજ આંસુની ઈર્ષા
જે ફૂલોથી કોમળ સવારી કરે છે
સુકોમળ સપન તે છતાં ઊગવાનાં
તું શું પથ્થરોની પથારી કરે છે!
મહેકતી પળો છે, બહેક મન મૂકીને
બધું શું વિચારી વિચારી કરે છે
અચાનક મળી તું, અવાચક છું હું, પણ
હૃદય હર્ષની ચિચિયારી કરે છે
- હેમંત પુણેકર
Gujarati poem
સજાવેલા એ તખ્તાનાં પ્રયોજન સાવ જુદાં છે.
અને પાડેલ પરદાનાં પ્રયોજન સાવ જુદાં છે.
ભલે બેઠાં નિરાંતે તાપણે સાથે મળીને સૌ,
બધાં લોકોની ચર્ચાનાં પ્રયોજન સાવ જુદાં છે.
હવે તો જાતને પણ જાળવીને ચાલવું પડશે,
અહીં પ્રત્યેક પગલાનાં પ્રયોજન સાવ જુદાં છે.
દિશા એક જ છતાં જુદી દશાની શક્યતાઓ છે,
જરા ફંટાતા રસ્તાનાં પ્રયોજન સાવ જુદાં છે.
poem on changes of life
કોરે બદન બહાર પછી કોણ નીકળે ?
કોરે બદન બહાર પછી કોણ નીકળે ?
વરસે તું ધોધમાર, પછી કોણ નીકળે ?
તું ખુદ નદી થઈને અગર વહેતી હોય તો
ડૂબીને પેલે પાર પછી કોણ નીકળે ?
તારો સફરમાં સાથ જો ક્ષણભરનો હોય તો,
લઈ શ્વાસ બેસુમાર પછી કોણ નીકળે ?
સાથે રહીને સિદ્ધ કરો, આજીવન છો સાથ
જીવનથી ધારદાર પછી કોણ નીકળે ?
અડવાના ના હો તારા જો અહેસાસને કદી,
શબ્દોની આરપાર પછી કોણ નીકળે ?
Poem on love
